بساتین

بسم الله الرحمن الرحیم

محمّد بن مسلم ثقفى گويد: از امام باقر عليه السّلام شنيدم كه مى‏فرمايد: « [هر] كسى كه‏

خدا را ديندارى كند به عبادتى كه جان خود را در آن به رنج اندازد و پيشوائى از جانب خداوند نداشته باشد [إمامش از جانب خدا نباشد] كوشش او پذيرفته نيست و او گمراهى سرگردان است و خداوند از اعمال او بيزار است، و او به مثل همچون گوسفندى است كه چوپان خود و يا گلّه خود را گم كرده پس گم گشته و بدين سو و آن سو در رفت و آمد باشد و همه روز خود را سرگشته بماند، و چون تاريكى شب او را فرا گيرد در تاريكى رمه‏اى را با چوپان آن ببيند و گله خود پندارد و به سوى آن ميل كند و فريب آن را بخورد، و با آن رمه در آغلشان شب را سپرى كند، چون صبح شد و شبان، رمه خويش را به راه اندازد چوپان و گلّه‏اش براى او ناآشنا باشد، پس سراسيمه در حال تحيّر در پى يافتن چوپان و گلّه خويش برآيد و باز چشمش به گلّه گوسفندى [ديگر] با چوپان آن بيفتد باز به آن ميل كند و فريب آن را بخورد، آنگاه چوپان گلّه بر او فرياد كشد كه اى گوسفند گم‏شده سرگردان به شبان و رمه خود بپيوند كه تو گم شده و سرگشته‏اى، تو از چوپان و گلّه خويش گم‏شده‏اى، پس آن گوسفند وحشت زده و سرگردان و گم كرده راه به تكاپو مى‏افتد، چوپانى ندارد كه او را به چراگاهش هدايت كند يا او را به آغلش بازگرداند، در كشاكش چنين وضعى كه او دارد، گرگ فرصت را غنيمت شمرده و دلخواه خود را به چنگ آورده و او را بخورد.

به خدا سوگند اى پسر مسلم هر كسى از اين امّت كه صبح كند (روزى را آغاز كند) و داراى امامى از طرف خدا نباشد حالش همين گونه است، او گم گشته و سرگردان و گمراه شده است. اگر چنين كسى به همين وضع بميرد به مرگ (در حال) كفر و نفاق مرده است. و بدان اى محمّد كه امامان به حقّ و پيروانشان همان كسانى هستند كه بر دين حقّ‏اند و پيشوايان جور البتّه از دين خدا و از حقّ بركنارند، خودشان گمراهند و ديگران را نيز گمراه مى‏كنند، و اعمال ايشان كه به انجام آن مى‏پردازند همچون خاكسترى است كه باد تند بر آن بوزد در روزى طوفانى كه بر نگهدارى چيزى از آنچه به دست آورده‏اند قدرت نداشته باشند و آن گمراهى دور و دراز همين است». الغيبة للنعماني / ترجمه غفارى، ص:176 - 177 .